RSS

ELENA GJIKA POHON ORIGJINËN MIRDITORE TË FISIT TË VET

prof. preng cub lleshi

Shkruan: Prof. Preng Cub Lleshi                

elena-gjika

                           Elena Gjika (Dora d` Istria)

 

 Për Elena Gjikën, e njohur edhe me pseudonimin Dora d’Istria, njerëzit tanë kanë mësuar, përveç artikujve të shumtë të shtypit tonë, edhe nëpërmjet monografisë së Vehbi Balës, kushtuar kësaj figure të shquar të Rilindjes sonë Kombëtare. Nëpërmjet këtyre ata kanë mësuar se kjo atdhetare zemërzjarrtë përkrahu nxehtësisht lëvizjen kombëtare shqiptare kundër robërisë turke, veçanërisht në vitet e Lidhjes së Prizërenit.

Duke marrë parasysh se gjithë jetën e saj ajo ia kushtoi çështjes kombëtare shqiptare, na duket se nuk është e drejtë ta quajmë “shkrimtare dhe publiciste përparimtare rumune”, siç thuhet në Fjalorin Enciklopedik Shqiptar, botim i vitit 1985, por një figurë e ndritur e kulturës kombëtare shqiptare dhe një veprimtare e shquar për çështjen tonë kombëtare, siç bëjmë me Marin Barletin, Aleksandër Moisiun e ndonjë tjetër.

Duke gërmuar në origjinën shqiptare të Elena Gjikës, autorë të ndryshëm e bëjnë atë stërmbesë, kryesisht, të zonave të Shqipërisë Jugore. Ndonjë e bën stërmbesë të Çamërisë e ndonjë tjetër stërmbesë të Përmetit, për të mos u zgjatur me hipoteza të tjera. Për këtë sjellin si argument, përveç të tjerave, edhe mbiemrin “Gjika”, i cili, sipas tyre, është i përhapur në këto vise, duke “harruar” se ky mbiemër a emër fisi, është shumë i njohur edhe në Shqipërinë Veriore, veçanërisht në trevat e Mirditës etnografike.

Por duket se të vërtetën mbi vendorigjinën e saj Elena Gjika na e zbulon me pohimet që parashtron në veprën “Gratë në Lindje”, botuar në Zyrih më 1859 në gjuhën frënge. Këtu ajo, midis të tjerave, shkruan: “Mirdita është vendi ku linden dy familje, njëra prej të cilave ka luajtur një rol të madh në Turqi (Qyprilinjtë-shënimi im) dhe tjetra (Gjikajt-shënimi im) në Moldavi – Vllahi (Rumani)”.

“Nga Kyprili, vazhdon më tej Elena Gjika, ka dalë një vezir i madh dhe katër breza ministrash janë dalluar” prej familjes së Kyprilinjëve. Familja tjetër, shton dijetarja e madhe, ajo me emrin Gjika, është, gjithashtu, me origjinë nga Kypriliu, ku lindi në shekullin XVII Gjergji i Parë, që hypi në fron më 1658”. 1).

Pohimi i Elena Gjikës është i qartë: Kyprilinjtë, a Qyprilinjtë dhe Gjikajt ishin dy familje të njohura në Mirditë, nga një fshat me emrin Kypril, që ndeshet, ndonjëherë, edhe në format Kipril a Kiptil. Pinjollët e këtyre dy familjeve, aty nga fundi i shekullit XVI ose fillimi i shekullit XVII, u larguan nga vendlindja e tyre: Kyprillinjtë për në Turqi, kurse Gjikajt për në Moldavi – Vllahi të Rumanisë, të cilat bënë emër atje ku shkuan, gjë që dëshmon për një shkallë të lartë zhvillimi të trevave nga u shpërngulën.

Dhe dokumentet historike hedhin dritë në pohimet e Elena Gjikës: Ato dëshmojnë se Gjikajt, si familje dhe si fis,i gjejmë në fshatra të ndryshme të Mirditës që në shekullin XV. I gjejmë, siç pohon historiani Selami Pulaha, veçanårisht, në atë që quhej “Vilajeti i Urakës, në Kurbnesh, por edhe në Orosh. Në veprën “Lufta shqiptare – turke në shekullin XV”, ai pohon se “në vilajetin e Urakës, në vitin 1467, kishte tre fshatra ku haseshin mbiemrat Gjika: Kiptil, Selitë dhe fshati Gjikë, ku duket se Gjikajt janë fort të përhapur.

Këtu del se në fshatin Gjikë, ku kishte 21 shtëpi, ishin edhe këto familje: Budin Gjika, Andrea Gjika, Gjon Gjika, Shtjefën Gjika”. 2) Po këtu, sipas dokumenteve që sillen nga historiani, del se në fshatin Selitë në 16 shtëpi që kishte, figuronin edhe dy familje që kishin mbiemrat Gjika: Kol Gjergj Gjika e Lazër Gjika, si edhe një farë Gjon Mirditi.

Këto fakte, por dhe fakti tjetër që Gjikajt i kemi prezentë në Mirditë edhe pas pesë shekujsh në fshatrat Kuzhnen, Shebe dhe Selitë e deri në Macukull të Matit, i cili bën pjesë në hartën e Mirditës etnografike, dëshmon se, edhe nga mbiemri a “llagapi” i saj, Elena Gjika është stërmbesë mirditore. Për këtë dëshmonte, qysh në vitin 1969, edhe studiuesi Lefter Dilo në shkrimin “Elena Gjika (Dora d`iatria), vajza jetime nga Çamëria”, botuar me rastin e 145-vjetorit të lindjes.

Në fund të këtij shkrimi, ai theksonte se “Duke folur për vendin e atdheut (Shqipërinë-shënimi im),  Dora d`Istria na informon se familjet Gjika dhe Qyprili janë nga krahina e Mirditës, duke dhënë edhe hollësi të tjera për to”. Dhe më tej, në një korespondencë shoqërore, ky studiues porosiste që të lokalizohej ky fshat në Mirditë, për të saktësuar vendorigjnën e dijetares së madhe dhe të Qyprilinjëve legjendarë.  

Duke e parë me vëmendje hartën e Mirditës etnografike, rezulton se trajta Kypril a Qypril, edhe pse  përmendet një fshat në Selitë me merin Kiptil, afrohet me emrin Kprull, që mban një lagje, e cila gjendet midis fshatrave Spitën në rrethin e Lezhës dhe Katundi i Vjetër, afër Rubikut, në rrethin e Mirditës. Ky emër, në shtegtimin e tij shekullor, do të ketë pësuar jo vetëm ndryshime fonetike, por edhe morfologjike, nga emri Kapruell a kaproll, në trajtat Këpruell e Kprull, që njihet nfa banorët edhe si një qytezë.

Sidoqoftë, pavarësisht se ku do të lokalizohet në të ardhmen fshati Kyprill a Qypril, aty ku duken gërmadhat e tij në Kpruell, në Kuzhnen, Shebe apo Selitë, një gjë është e vërtetë: Elena Gjika, siç e ka pohuar qartë në librin “Gratë në lindje”, është stërmbesë e Mirditës, e trevës që nuk iu nënshtrua për pesë shekuj perandorisë osmane.

Fakti që pinjollët e Kyprilinjëve i kemi prezentë edhe në ditët tona në Turqi dhe fakti që Gjikajt i kemi prezentë edhe në Kuzhnen, në Shebe dhe në Selitë të Mirditës, por edhe në Macukull të Matit, do t’i ndihmojë historianët që t’i afrohen më shumë të vërtetës shkencore për vendorigjinën e Elena Gjikës. Se një antropolog i vëmendshëm, duke parë portretin e Dora d`Istria-s dhe duke e krahasuar me portrete të Gjikajve të Kuzhnenit, a, ndoshta dhe të Shebes e Selitës, nuk do ta kishte të vështirë të dallonte afrinë tipologjike midis brezave të këtij fisi të lavdishëm.

 

  1. Gratë në lindje. Zyrih 1859, f. 271.
  2.  S. Pulaha: Lufta ruso-turke f. 332

 

 
Leave a comment

Posted by on February 21, 2017 in Uncategorized

 

SHQIPTARËT NË MAQEDONI U BASHKUAN NË KUVEND BASHKËKOHOR

aav-sm.png

ismet sylejhmani

Ismet Sylejmani, Prishtinë

 

Levizje e menqur dhe shpresëdhënëse, vazhdimësi e frymës skenderbegiane të afrimit dhe të pajtimit të popullit shqiptar!

Momente kur armiqt e popullit shqiptar përjetojnë temperaturë shpirtërore, dhembje koke dhe dëshprim e dekurajim!

Kjo ngjarje e madhe politike kombëtare, i lë me gishta në gojë kundërshtarët politik të cilët nuk mund të fërkojnë duart se shqiptarët nuk bashkohen dot, dhe se nuk ka kush i udhëheq në rrugën për bashkim e prosperim politik,shtëteror e kombëtar!

al1

Ky çast dhe ky rast që ka ngjarë sot më 24 Dhjetor 2016, në Hotel Aleksander Palace në Shkup, në takimin e liderëve të partive politike shqiptare, është dëshmi dhe fakt i padiskutueshëm se në figurën e Ali Ahmetit, sintetizohet e gërshetohet portreti dhe personaliteti i shqiptarit që e don të ardhmen e popullit shqiptar jo të ndarë por të bashkuar, unike dhe të fortë përballë sfidave që shtron e sotmja dhe që pret e nesermja!

Është sinjal dhe lajm ogurbardhë se populli shqiptar në Maqedoni, po nisë një etapë të re në të cilën në skenën e kombinimeve politike do të dalë me i fortë dhe populli shqiptar do ti shijojë këto fryte, të cilat padyshim se do të krijojnë atmosferë e opinion të ri e rrjedhimisht edhe perspektivë të qartë e të ndritur për shqiptarët jo vetëm në Maqedoni por edhe më gjerë!

al2

Urojmë që takimi i radhës të shenojë rezultatet e zotimeve të marrura dhe të dëshmojë para opinionit brenda e jashtë Maqedonisë, se shqiptarët e kanë të ndarë mendjen të ecin përpara me ndershmeri e dinjitet dhe se perfaqësimi i tyre politk do të shkojë duke shenuar pjekuri të vazhdueshme dhe të pranueshme nga faktorët relevant kombëtar e nderkombëter në Maqedoni dhe jashtë saj!

Udhëheqësin e popullit shqiptar Ali Ahmetin dhe drejtuesit politik që ishin sot në takimin historik, i përshendesim dhe urojme realizim të objektivave të cilat synojnë ti arrijnë në zgjidhjen e nyjës së koalicionit qeveritar pasëzgjedhor në Maqedoni!

 
Leave a comment

Posted by on December 25, 2016 in Uncategorized

 

BREZI QË MBAJTI NDEZUR FLAKADANIN E LIRISË

aav-sm.png

nezir-myrtaj

Shkruan: Nezir Myrtaj, Prishtinë

(Recension për librin “Në rrugë drejt lirisë”, Agim Sylejmani, Prishtinë, 2016 )

Është e njohur thënia se rruga e revolucionit dhe përgjithësisht rruga që çon te liria nuk është e shtruar me lule, por është rrugë e vuajtjeve të shumta dhe e sakrificave të mëdha. Pikërisht këtë fakt e konfirmon edhe rruga e veprimtarisë atdhetare e veprimtarit të përkushtuar e të palodhshëm të çështjes sonë kombëtare, Mehmet Hajrizi, i cili është subjekt i intervistës së përmbledhur në librin “Në rrugë drejt lirisë” të autorit Agim Sylejmani.

Fati historik i popullit shqiptar dhe i Kosovës në veçanti, kishte kushtëzuar që breza të njëpasnjëshëm të shqiptarëve ta investonin angazhimin, sakrificën dhe jetën e tyre në dobi të mbrojtjes së interesit të atdheut të tyre të ndarë e të kombit të tyre të robëruar. Shumë breza atdhetarësh, veprimtarë të devotshëm kishin mbyllur jetën me pengun e misionit të tyre të papërfunduar. Brezat shekullorë të veprimtarëve të popullit tonë kishin ikur nga kjo botë me ndjenjë të çliruar se kishin vënë një gur në themelet e lirisë dhe të bashkimit kombëtar, të cilat do t’i gëzonin brezat e ardhshëm. Por, brezi i veprimtarëve të lëvizjes kombëtare në Kosovë, i cili përjetoi çlirimin e Kosovës nga kthetrat e mprehta të pushtuesit serb konsiderohet fatlum, për faktin se arriti të shohë të kurorëzuar një pjesë të rëndësishme të ëndrrës së tij. Pa dyshim, brezi më fatlum do të jetë ai i cili do ta presë ditën e madhe të realizimit të idealit shqiptar-bashkimin kombëtar, që referuar asaj thënies angleze të cituar në libër, do ta bëjnë duart e gjeneratave tona.

Mehmet Hajrizi dhe plejada e bashkëveprimtarëve të tij, të cilët me shumë mund, peripeci dhe rreziqe, por me vendosmëri e guxim mbajtën të ndezur flakadanin e lirisë, në periudhën më delikate të lëvizjes sonë kombëtare në Kosovë, përjetuan satisfaksionin e madh për faktin se ky flakadan i ndezur u bart i sigurt deri te duart e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, e cila lirinë e Kosovës e nxori nga gryka e pushkës. Lufta e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës bëri realitet dhe konfirmoi përmbajtjen e drejtë të predikimeve teorike dhe veprimeve praktike të organizatës së lëvizjes atdhetare me kontinuitetin e emërtimit nga Grupi Revolucionar i Kosovës, te Grupi Marksist-Leninist i Kosovës, Organizata Marksiste-Leniniste e Kosovës e deri te Fronti për Republikën e Kosovës. Në intervistën e botuar në librin “Në rrugë drejt lirisë”, protagonisti i saj dhe i epokës së kësaj lëvizjeje kombëtare, Mehmet Hajrizi, shpjegimin mjaft të hollësishëm të veprimtarisë së organizatës e ka shoqëruar me dëshmi të shumta faktografike. Ato lidhen me parimet e edukimit revolucionar të një organizimi të mirëfilltë dhe të sigurt të veprimit të fshehtë, duke përfshirë edhe materiale të shumta të publikuara e të shpërndara në atë kohë, siç janë traktet, broshurat për nevojat e brendshme të organizatës, organet e shtypit “Zëri i Kosovës”, “Pararoja” dhe “Liria” e deri te botimet e veçanta me krijime letrare e artistike, si përmbledhja me poezi, “Këngët e lirisë” etj. Shihet qartë se shtypin ilegal të periudhës së viteve ’70 të shekullit njëzet, e përshkon si fill i kuq vendosmëria e organizatës për ta vazhduar deri në fitore veprimtarinë e nisur dhe bindja e saj e paluhatshme në drejtësinë e kauzës, e cila domosdoshmërisht do të triumfonte një ditë. Karakterin e drejtë të kësaj kauze po e sanksiononte me saktësinë e ligjit të natyrës fakti historik se liria e vendeve të robëruara dhe dekolonizimi i popujve të shtypur bëhen të pashmangshme, kur ato shtrohen për zgjidhje. Për zgjidhje tashmë ishte shtruar edhe çështja e Kosovës, për të cilën asnjëherë nuk kishte pushuar veprimi i organizuar çlirimtar, që nga rianeksimi i kësaj krahine shqiptare nga Jugosllavia titiste.

Në librin “Në rrugë drejt lirisë”, intervistuesi Agim Sylejmani, me një mjeshtëri të rrallë ka përzgjedhur dhe ka shtruar për shtjellim nga personazhi i intervistës, çështje që kanë të bëjnë me esencën e organizimit të fshehtë atdhetar, si forma e domosdoshme e veprimit çlirimtar në rrethanat e pushtimit, si dhe me parimet rigoroze të këtij organizimi, si parakusht i suksesit të tij. Po ashtu, ai ka shtruar për trajtim edhe shumë tema të tjera të rëndësishme jashtë kontekstit të veprimtarisë ilegale, duke arritur, siç është shprehur në parathënie, “ta shkundë” mjaft fuqishëm bashkëbiseduesin Mehmet Hajrizi, i cili me një freski të jashtëzakonshme të memories ka përshkruar ngjarjet dhe zhvillimet e disa dekadave në Kosovë, pjesë e të cilave ishte edhe vetë. Janë veçanërisht me interes përshkrimet dhe shpjegimet që ai ia bën organizimit të lëvizjes së fshehtë kombëtare dhe veprimtarisë së organizatës së vet, duke sjellë episode të freskëta të kësaj veprimtarie të cilat pa dyshim paraqesin një thesar të çmueshëm për historiografinë e lëvizjes kombëtare në Kosovë. Edhe pse në intervistë Mehmeti nuk parapëlqen të jetë në epiqendër të ngjarjeve të përshkruara, sa i përket periudhës së veprimtarisë ilegale, për shumë prej zhvillimeve vetëm ai do të mund të fliste me kompetencën dhe saktësinë e duhur. Kjo, për shkak të rolit specifik që ai kishte në kuadrin e rrugëtimit të lëvizjes. Prandaj, me intervistën e tij ai pothuajse ka rikonstruktuar e ringjallur pjesën më të rëndësishme e më të ndritshme të veprimtarisë në kuadrin e organizimit të lëvizjes ilegale. Ky fakt nuk mund të mos ngjallë sot te bashkëveprimtarët e asaj periudhe, ndjenjën e ligjshme të nostalgjisë për punën dhe idealin e tyre të dikurshëm, ndërsa për gjeneratat e reja paraqet një argument të pakompensueshëm historik i cili ndriçon epokën e lëvizjes ilegale të veprimit kombëtar.

Duke lexuar librin “Në rrugë drejt lirisë” lexuesi do të marrë informacione nga dora e parë, si prej një arkivi të gjallë, për gjendjen e përgjithshme të popullit shqiptar në Kosovë e në viset e tjera shqiptare nën Jugosllavinë e AVNOJ-it, e parë nën optikën e një veprimtari që shëmbëllen avangardën e panënshtrueshme të një populli të robëruar, por edhe për format dhe mjetet e veprimit revolucionar të cilat i impononte nevoja për të dalë nga gjendja e tillë. Mesazhi historik i këtyre informacioneve identifikon misionin dhe obligimin që secili ka kur bie ora e atdheut, duke injoruar fatin individual dhe sakrificat deri te ato vetëmohuese që imponon kryerja e misionit të tillë. Shembuj të sakrifikimit sublim për idealin e lirisë së Kosovës janë edhe shokët e radhëve të ngushta të vetë Mehmet Hajrizit, siç ishte anëtari i Komitetit Drejtues të OMLK-së, dëshmori Kadri Zeka, i rënë bashkë me dëshmorët Jusuf e Bardhosh Gërvalla; anëtari i celulës dhe i familjes së tij Naser Hajrizi, i rënë përkrah shokut të tij Asllan Pireva; udhëheqësi i Komitetit të Studentëve, dëshmori Rexhep Malaj, i rënë përkrah shokut të tij të idealit, Nuhi Berisha, pastaj rënia e atdhetarëve të tjerë anëtarë të lëvizjes kombëtare, si Bajram Bahtiri, Afrim Zhitia e Fahri Fazliu, Ali Ajeti, Zija Shemsiu e deri te Komandanti Legjendar, Adem Jashari dhe vargu i gjatë i dëshmorëve të rënë në Luftën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Por, pa dyshim, ky gjak i derdhur ishte çmimi i lirisë së Kosovës, siç shprehet Mehmeti në intervistën e tij.

Libri “Në rrugë drejt lirisë”, ndonëse libër interviste, në të vërtetë është më shumë se kaq. Ai mund të konsiderohet biografi e lëvizjes së organizuar ilegale në Kosovë, ku autori derdh përvojën personale dhe të organizatës së tij, duke e ilustruar edhe me përvojën e organizimeve paraprijëse dhe të lëvizjeve globale çlirimtare.

Libri mund të konsiderohet vepër historike, ku përshkruhen rrethanat dhe ngjarjet e kontekstit historik nëpër të cilat ka kaluar Kosova në periudhën e pushtimit serb, duke përfshirë edhe historinë e rezistencës së popullit shqiptar kundër këtij pushtimi.

Po ashtu, ai mund të konsiderohet vepër sociofilozofike, ku për trajtimin e një rrethane të caktuar, autori depërton në sentimente sociologjike e filozofike të argumentit. Në këtë kontekst, kam parasysh thellësinë dhe karakterin krijues të mendimit me të cilin janë shpjeguar ngjarjet dhe është nxjerrë konkluzioni. Si ilustrim, është mjaft domethënës vlerësimi që u bëhet dy karaktereve komplementare vepruese të revolucionarëve Rexhep Malaj e Nuhi Berisha, duke e spikatur dhuntinë e frymës praktike te i pari dhe aftësinë e shkoqitjes teorike te i dyti, e që vetëm si të bashkuara ngrenë në fuqi aftësinë e tyre vepruese. Prandaj, dialektikën e bashkimit të teorisë me praktikën të këtyre dy revolucionarëve, autori e cilëson si simbiozë jo të rastit.

Më në fund, sigurisht nuk do ta teproja sikur librin “Në rrugë drejt lirisë” ta cilësoja edhe si një vepër etiko-shkencore, ku operohet me kategori të caktuara morale që karakterizojnë anët antagoniste të një realiteti për të arritur te një përfundim i drejtë e shkencor. Në këtë kontekst, është etika e veprimit revolucionar deri në vetëmohim e cila bën që dëshmorët e lirisë të konsiderohen pjesë e sistemit të vlerave të një kombi. Në libër janë paraqitur dhe përmendur pothuajse një galeri e tërë e figurave meritore të lëvizjes ilegale në Kosovë, jo vetëm ato të OMLK. Ndërkaq, duket qartë rezervimi, jo pa qëllim, për të përmendur emra edhe nga tabori i kundërt, ai i pushtuesit serb apo i kolaboracionistëve shqiptarë. Mbase ky veprim është bërë pasi qëllimi i intervistës do të ketë qenë për t’i vënë në pah vlerat etike të lëvizjes atdhetare, e jo vlerat amorale të shërbëtorëve të pushtuesit.

Duke qenë me një përmbajtje të tillë, gjatë leximit të librit “Në rrugë drejt lirisë”, lexuesi nuk e ka ndjenjën se po lexon një intervistë apo bashkëbisedim të zakonshëm, por një vepër të mirëfilltë autoriale, me një përmbajtje dhe rrjedhë të kodifikuar e të ndarë me kapituj tematikë, ku kufiri ndërmjet intervistuesit dhe të intervistuarit shkrihet pothuajse krejtësisht, ku në rastin më të mirë bashkëbisedimi merr trajtën e të ashtuquajturit dialog sokratian. Gjatë këtij leximi, lexuesit do t’i sjellë kënaqësi të vërtetë edhe stili elokuent e figurativ i gjuhës së përdorur, e po ashtu edhe struktura e lehtë e fjalive dhe fondi i shprehjeve metaforike, thënieve, parafrazimeve dhe citateve domethënëse letrare apo filozofike.

Për botime të tilla ka nevojë publicistika jonë, historiografia jonë, gazetaria jonë dhe shkenca jonë.

 
Leave a comment

Posted by on December 9, 2016 in Uncategorized

 

VOTA PËR ALI AHMETIN ËSHTË PLUMB PËR ARMIQT E POPULLIT SHQIPTAR

aav-sm1.png

isal1

Shkruan: Ismet Sylejmani, Prishtinë

Sot për sot Ali Ahmeti, është udhëheqësi më i madh politik e atdhetar , në të gjithë hapësirën shqiptare!

Mbi supet e Tij ka një të kaluar aq shumë të lavdishme e të jashtëzakonshme progresive e integruese kombëtare, sa vështirë se ti gjendet shoqi!

Vetëm dashuria e madhe ndaj popullit dhe Atdheut, ndaj kryeudhëheqësve të mëdhenj të kombit, dëshira për ta parë vendin e të parëve të lirë e të çliruar, të begatë e të prosperuar, e kanë shndërruar në një uragan e kampion të vërtetë e kalorës lavdiplotë që po marshon sigurt përpara!

Ali Ahmetit duhet ti jepet vota jo vetëm në këtë mandat, por gjithmonë e kurdoherë kur Ai e kërkon, sepse vota për Ali Ahmetin është votë për popullin shqiptar, është vote për flamurin kombëtar, është votë për gjakun e derdhur për liri e për përpjekjet e mëdha e të vazhdueshme për të drejta e barazi kombëtare dhe njerëzore, është votë për idealet dhe ë e mëdha të figurave të mëdha të kombit që nga Skënderbeu e deri te Adem Jashari e Fehmi Lladrovci!

Populli shqiptar në Maqedoni gjithmonë nëpër histori ka kërkuar udhëheqës të madh e të lavdishëm, i cili do ti dilte zot e do ta udhëheqtë në luftë çlirimtare, por edhe në ndërtim, mirëqenie e progresivitet integrues ne vend, e do ta përfaqësoje me dinjitet, aftësi e shkathtësi diplomatike ne arenën kombëtare e ndërkombëtare!

Vota për Ali Ahmetin, është vote shqiptare për integrim euroatlantik!

Rilindja e mirëfilltë shqiptare në shekullin e ri po del ne skene nën udhëqjen e udhëheqësit të madh e të urtë të popullit e Atdheut Ali Ahmeti.

Për herë të parë në historinë e re të Atdheut tone, po del publikisht në skenën e historisë me argumente e me dokumente, se populli shqiptare në Maqedoni është numerikisht e territorialisht vendimmarrës e me rol te padiskutueshëm shtetformues dhe stabilizues, por edhe gjithnjë e më shumë po merr nga pjesa e Tij përgjegjësitë për drejtimin me kompetence e përgjegjësi kupolën e lartë të administratës shtetërore të shtetit të Maqedonisë.

Në udhëheqjen e Ali Ahmetit të cilit kudo e kurdo duhet ti jepet vota shqiptare, po del në skenën e historisë populli shqiptar ortodoks, histori kjo tragjike por e lavdishme dhe shpresëdhënëse për popullin tonë e për të ardhmen e tij në familjen euroatlantike!

Biri i madh e historik i popullit shqiptare Branko Manojllovski do të jetë deputeti i parë shqiptare, që me ardhjen e Tij në Parlamentin e Maqedonisë do ta dridhë skenën politike jo vetëm maqedono – shqiptare, por edhe atë të shteteve fqinje dhe do të dërgoje në të gjitha kancelaritë e Evropës, SHBA-ve dhe të gjithë Botës se padrejtësitë shekullore ndaj popullit shqiptare ishin të mëdha dhe se ato janë duke u shtruar për zgjidhje e duan zgjidhje të drejtë, të qëndrueshme e të mbështetur fuqishëm nga SHBA-te dhe BE-ja e faktorë të tjerë relevant!

Viti 2016 e gjen popullin shqiptar homogjen e me projekte të qarta të ecjes se tij drejt fitoreve të reja, të cilat do të jenë të realizuara pavarësisht nga vështirësitë, sepse në udhëheqje të tij është i madhi dhe besniku Ali Ahmeti!

Gjithnjë e më shumë po rritet shpresa dhe po shtohen ato, se populli shqiptar në Maqedoni ka një të ardhme të ndritur!

Garantues i kësaj të ardhme të lumtur e të ndritur në Maqedoni, është udhëheqësi i popullit shqiptar Ali Ahmeti dhe shokët e Tij!

Garantuese është BDI-ja, vazhduesja politike e drejtpërdrejtë e luftës heroike e të armatosur të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare!

Është shumë e jashtëzakonshme për ne bashkëkombësit që jetojmë në Kosovë, Shqipërisë, Luginë të Preshevës dhe ata të tjerët nëpër Botë, kur shohim se po shtohen radhët e popullit shqiptar në Maqedoni, dhe se do të vije ajo koha e artë për të cilën ka sakrifikuar çdo gjë e po punon pandërprerë udhëheqësi i popullit shqiptar Ali Ahmeti, kur do te qeveriset çdo pëllëmbë e tokës shqiptare në Maqedoni nga vetë shqiptarët!

Ali Ahmeti, me udhëheqjen e Tij të urtë e të mençur në koordinim të plotë me faktorin ndërkombëtar e veçanërisht me atë amerikan dhe evropian e ka bërë të domosdoshme që partia më e madhe politike shqiptare do të jetë patjetër në qeverinë e Maqedonisë !

Pra ja pse duhet te votohet Ali Ahmeti dhe përfaqësuesit e partisë së Tij!

Për tu bërë realitet i vazhdueshëm kjo aspirate e ligjshme, vota për Ali Ahmetin duhet të jetë e pandërprerë, e gjithmonshme por edhe e fortë, votë popullore, sepse Ali Ahmeti e ka të ndarë mendjen, gjithçka e çdo gjë për popullin dhe Atdheun, gjithmonë në shërbim të tij!

Derisa ta kërkojë votën Ali Ahmeti ajo nuk duhet të diskutohet se a duhet ti jepet Atij apo jo, sepse të gjithë e dijmë se provat e dhëna në rrugën e gjatë në shërbim të popullit, janë argument i fuqishëm se biri i kombit shqiptar, gjithmonë e gjithnjë do të ece nëpër teh të shpatës e kurdoherë në shërbim me produktivitet të lartë politik, shtetëror e kombëtar të popullit shqiptar!

Cilido shqiptarë e shqiptare me të drejtë vote në Maqedoni, kur të shkoje para kutisë së votimit, të mendojë për një çast tërë të kaluarën e dhimbshme të popullit shqiptare në Maqedoni dhe kalvarin e pafund të vuajtjeve e të zitë e ullirit që e ka hequr nën pushtimin dhe dhunën e Serbisë pushtues e zgjedhën ish- jugosllave deri në luftën e UÇK-së në vitin 2001, dhe do ta këtë të qartë se përpos te Ali Ahmeti dhe partia që drejton Ai, askush më shumë nuk e meriton votën !

 

ismeti dhe alia

Ali Ahmetin edhe nëse nuk e admiron ndonjë kryefamiljar ose rival politik, ata përsëri e dinë se Ali Ahmeti, nuk lëshon pe asnëj milimetër kur është në pyetje çështja kombëtare dhe mirëqenia e popullit shqiptar jo vetëm në Maqedoni!

Të rinjtë dhe të rejat, të vegjlit e kolopuqët dhe ata që do të vijnë në jetë në të ardhmen, të Ali Ahmeti kanë e do të gjejnë udhëheqësin largpamës dhe babagjyshin që do të jetë i mbuluar me lavdi të padiskutueshme kombëtare e politike nga sukseset e mëdha në rrugën e gjatë, të mundimshme e të vështirë, por të lavdishme në shërbim të Atdheut e të të parëve tanë !

Vota për Ali Ahmetin, është votë kundër papjekurisë politike shqiptare në Maqedoni, e cila gjithmonë në fushata zgjedhore, mbulohet me aureolë kombëtare e që në fakt është e destinuar të qelbet e kundërmojë, sepse në rruge e sipër, tharmi antishqiptar e bën të helmueshme dhe e nxjerr jashtë të pavlerë, e për më tepër edhe të dëmshme për proceset që do të vijnë hap pas hapi!

Vota për Ali Ahmetin, është votë për pranim në NATO të Maqedonisë!

Vota për Ali Ahmetin, është votë dhe respekt për SHBA-të dhe BE-në!

Vota shqiptare të shkoje për partinë më të madhe e më puro shqiptare që kane pasur ndonjëherë shqiptarët në histori!

BDI e UÇK-së, është partia politike shqiptare që ua futë tmerrin dhe i shpartallon planet dhe ëndrrat ogurzeza e të helmuara antishqiptare serbo – maqedone!

Vota për Ali Ahmetin është votë për shpartallimin e te gjitha planeve antishqiptare!

Vota për Ali Ahmetin, është plumb për armiqtë e popullit shqiptar!

Shënim: Ismet Sylejmani është redaktor i Albanian American Vision për Kosovë dhe Maqedoni

 
Leave a comment

Posted by on December 9, 2016 in Uncategorized

 

LUTJE PËR NJERIUN

aav-sm.png

fatoni
Shkruan: Faton Krasniqi, Dardanë

(Xhavit Beqiri: “Lutje për njeriun”, Fjala, Prishtinë, 1994)

Gjinitë letrare dalin dhe zhvillohen me radhë, por poezia iu parapriu të gjithave, ajo u zhvillua krejt natyrshëm; natyrshëm e krijuan poetët, ata të cilët ndjenë për të, ata që luteshin për njeriun. Krijimet poetike lindin për të thënë diçka më shumë se sa shpirtërore, nuk është vetëm rastësia që krijon vargun, vargun e parë krijon dëshira dhe arsyeja, të dytin dhe të tretin e kështu me radhë e krijon ndjeshmëria e qenies njeri.

Lutjet njerëzore kanë krijuar miliona vargje, lutjet për njeriun s`kanë të ndalur. Njeriu lutet nga kulla për pak dritë në atë dhe këtë errësirë. Ai e tha para disa kohësh: “Të gjithë atyre që do të linden në kohë pa kalendarë” (“Lutjet për njeriun” f. 7). E parashikoi, e ndjeu dhe ky varg është bërë i gjallë përjetësisht, në këtë kohë pa kohë, s`ka kalendarë… ironi moderne me pak mllef poetik posturban.

Xhavit Beqiri

                                                                                                          Xhavit Beqiri

Njeriu që lutet, qetësinë shpirtërore mund ta gjej në një kohë jo të largët, ndoshta në një prapakohësi, në kohën e mbretëreshës Teutë. “U the se humba pas teje/ lulja në dritë vyshket/ti mund të jesh perëndeshë e dashurisë/ por besë nuk ke/ unë kam një Enkiduj/ se shtatë vjet jo shtatë ditë/ do të bëjmë gjëmë/ dhe do të nisesha në rrugën e gjatë/ për ta kërkuar jetën/ në mes të ujqve luanëve dhe ujit të vdekjes/…(“Lutje për njeriun” f. 40).

Këto vargëzime janë himne? – Po, janë himne, frymëzime djaloshare, janë vargje të sinqerta, të çiltra, janë vargje shpirtërore, është bota, është rrugëtimi djaloshar, është jeta para syve të një kolosi të letrave shqipe. Bota për(shkruar) në vargëzime nuk është e djallëzuar, syri poetik dhe dora e protagonistit nuk bënë përzierje artificiale temash; një gur pendimi kemi para nesh, kulla dy herë kulla që u ndërtua nga gurët e hëna e Ballkanit sodit gurët e kullave (“Lutje për njeriun” f.56)., prej këtyre vargjeve të poetit(atëherë të ri), të heshtur , sot, mund të krijohen poema moderne. Arti letrar, është më i bukuri, më i fuqishmi për ta prekur qenien njerëzore në shpirtin njomak, dhe kur prek shpirtin atëherë qenia lutet për qenien njerëzore, njeriu lutet për njeriun. Vargëzuesi gjithmonë ka kërkuar shpresë, jetë në vargje dhe nëpër vargje, e kur s`kishte për t`i dhënë asgjë njeriu ngushëllonte njeriun, sa për t`i dhënë shpresë, por shpresa është më shumë se sa vetë fjala shpresë, është jeta, nga shpresa për jetë, ai e tha: “Ne kemi të ardhmen/ ne ndezim qirinjtë për të vrarët/ ne ngrisim dy gishta për të nesërmen/ ne varrosim dhunën për paqen/ ne djallin me durim e vrasim në shpirt/ ne dimë ç`ngjyrë ka Kali i Trojës” (“Lutje për njeriun f. 66)., sa guxim për shpresë, sa madhështore! Vargje shpresëdhënëse, vargje që i qëndrojnë kohës, vargje që na bëjnë t`i besojmë së ardhmes. Atëherë kur i shkroi ishte i ri, kishte vetëm 23 (1994 -1971 = 23), por vargjet e tij rridhnin lirshëm, i pandikuar nga të tjerët, me një stil të veçantë, me një mjeshtri të rrallë, duke rrëfyer dhe vetërrëfyer brenda rreshtave poetik. E në krejt këto tema vargëzuesi ndjehet i sigurt, komod, pasi shkruarja e tyre është bërë si është më së miri. Trajtimi i koloritit të ndryshëm tematik e bëjnë më të vlerësuar veprën e tij të parë “Lutje për njeriun”.

Beletristika shqiptare ka nevojë për poetë të tillë, për poetë që origjinaliteti i vargjeve të jetë kusht dhe rregull, edhe pse letrarësia nuk pranon kushtëzime, por rregull, kulturë, pedantëri origjinalitet dhe stil shumë të veçantë ka autori i veprës “Lutje për njeriun”. Poezia e prof. Xhavitit nxori në pah, në sipërfaqe një rritje të vlerave poetike nëpërmjet vargjeve dhe jo vetëm në veprën e parë të tij “Lutje për njeriun”, sepse prof. dr. Xhavit Beqiri është autor i dhjetëra veprave shkencore, letrare, poetike; autor i dhjetëra punimeve shkencore, kumtesave dhe recensioneve.

Vepra e parë poetike e prof. Xhavit Beqirit “Lutje për njeriun”, ndahet në tri pjesë: I. Dritat e errëta, II. Kurrë s`më pyete mua, III.Kulla. Ka gjithsej 54 poezi. Botues “Fjala”, Prishtinë, 1994. Redaktor Milazim Krasniqi, recensent Arif Demolli, Ballinën e punoi Faik Krasniqi, redaktor teknik Shemsi Gërguri, korrektor Sabit Jaha, realizimi kompjuterik Abdullah Konushevci, tirazhi: 500 kopje.

Shkrimin tim për veprën e parë të prof.dr.Xhavit Beqirit po e përfundoj me shënime për autorin, me po ato shënime të frymëzimeve rinore drejt një rrugëtimi madhështor, po kthehemi në kohë, po kthehemi në kohën e nisjes hapërimit të suksesshëm , po kthehemi në vitin1994, në kohën e hapit të madh dhe të guximshëm intelektual e letrar.
Shënime për autorin

Xhavit Beqiri u lind në vitin 1971 në fshatin Koliq, komuna e Prishtinës. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, të mesmen në Prishtinë, kurse tash është student i gjuhës dhe i letërsisë shqipe në Prishtinë. Ky është libri i parë i tij (1994).

 
Leave a comment

Posted by on October 30, 2016 in Uncategorized

 

SHËN TEREZA ËSHTË EMRI MË I NDERUAR NË BOTË NË KOHËN TONË DHE SHQIPTARJA MË E MADHE E TË GJITHA KOHËRAVE

muhamet mavraj
Muhamet Mavraj, Prishtinë

gonxhja

Do ta deshironte secili komb, do ta nderonte secilin komb, por ja qe Zoti deshiroi te ishte nga gjaku yne, dhe ajo e nderoi kete race me shume se kushdo ndokund e ndonjehere!

Ajo ka lindur ne kryeqytetin e Vilajetit te Kosoves, ne Shkup, 1910. Pas copetimit te trojeve, familja u zhvendos ne ate qe mbeti Shqiperi, kjo e sotmja.

E pastaj doli neper bote dhe globalizoi dashurine, nderin e respektin per te varferit dhe te hedhurit ne rruge.

Me sakrificat e saj,ajo i ka sjell atdheut me se shumti medalje, jo te arit, por te shenjta.

Emri me i nderuar ne bote ne kohen tone dhe shqiptarja me e madhe e te gjitha koherave, veshtire e tejkalueshme nga kushdo mbi toke, Gonxhja. E jona!

Shënim: Muhamet Mavraj është botues i gazetës “EPOKA E RE” në Prishtinë
 
Leave a comment

Posted by on September 5, 2016 in Uncategorized

 

SHKUPI NDERON BIJËN E SAJ, GONXHE BOJAXHIU – NËNË TEREZA

Skender Asani

Jam shumë i nderuar që sot kam nderin që në emër të Institutit të Trashëgimisë Shpirtërore e Kulturore të Shqiptarëve në Shkup, që tashmë është bërë kujdestar i vlerave të njëmendta shpirtërore e kulturore shqiptare në Maqedoni, t’ju dëshiroj mirëseardhje në ekspozitën me dokumente e letërkëmbime të Nënës Terezë, të cilat deri tash kanë qenë të panjohura për opinionin.

Në kohën kur gjithë bota është ngritur në këmbë për ta pritur shenjtërimin e shqiptares nga Shkupi, Gonxhes që u mbiquajt Nëna Terezë, jemi të mendimit se ky proces duhet të fillojë pikërisht aty ku ajo e filloi jo vetëm jetën, por edhe misionin e saj të madh drejt bamirësisë, humanitetit dhe dashurisë. Ne konsiderojmë se djepi që e përkundi dhe e gatoi këtë figurë markante në përmasa botërore është pikërisht Shkupi i saj dhe pikërisht lagjet në të cilat sot vendosëm lule dhe aty ku sot po e shpalosim këtë ekspozitë.

Të nderuar, kur duhet të fliten fjalë të mëdha për Nënën Terezë, të gjithë ne ndjehemi të vegjël, sepse nuk gjejmë fjalë aq madhështore që mund ta bëjnë shkronja shpirtin e saj sa gjigant, po aq modest.

Por, meqë jemi në Shkupin e Nënës Terezë, meqë jemi pranë ditëlindjes së saj dhe meqë jemi mes miqsh që kanë respekt të madh për figurën e saj, do të më lejoni të them se Nëna Terezë nuk ishte nënë biologjike e askujt, për shkak se ishte AMA e gjithë njerëzimit. Ajo ishte nëna e të gjitha nënave dhe mbase për këtë ajo ishte meritore ta këtë emër. Prandaj vetëm ajo në gjithë botën vazhdon të quhet NËNË nga të gjitha kombet, fetë e shtetet. Ndërkaq, diçka që neve na bën dyfish krenarë është se ajo, përveç shkupjane dhe besimtare e devotshme, është edhe një shqiptare, një kombinim që kujtoj se ishte çelësi i suksesshëm i misionit të saj, që e bëri të pavdekshëm emrin Gonxhe Bojaxhiu.

Me lejoni po ashtu të theksoj se derisa sot bota flet me kaq pasion për tolerancën dhe gati sa nuk e ka shpallur kod të shenjtë të botës bashkëkohore, Nëna Terezë shkoi përtej – ajo foli për dashurinë. Atë e njeh bota si nëna e dashurisë. Ajo nuk na mësoi vetëm të tolerohemi, por na këshilloi si ta duam njëri-tjetrin, pavarësisht se tjetri mund të jetë i ndryshëm nga ne. Ajo na mësoi se nuk mjafton toleranca pa dashuri. Është ky një mësim që sa vjen e bëhet më i rëndësishëm në botën tonë dhe, me kalimin e kohës, po bëhet aksiomë e veprimit tonë. Siç e thotë ajo vetë në një rast “Kjo botë nuk është e uritur vetëm për bukë, por edhe për dashuri”. Dhe, derisa për bukë gjithkush gjen një zgjidhje, për dashuri gjithnjë kërkohet një Nënë Terezë, që me jetën e saj të bëhet pishtare e dashurisë në botë.

Të nderuar, meqë nuk dua ta zgjas shumë, do të më lejoni që të shpreh disa falënderime, sepse vetëm ata që janë mirënjohës, meritojnë mirënjohjen.

E falënderoj, para së gjithash, Ambasadën e Zvicrës dhe Civica mobilitas, që është projekt i Agjencisë Zvicerane për Zhvillim dhe Bashkëpunim (SDC), pa ndihmën financiare të së cilës ky eveniment nuk do të mund të realizohej.

E falënderoj z. Albert Rama, që na furnizoi me letrat që po publikohen për herë të parë, z. Anton Sereçin që po ashtu na ofroi fotografi të rëndësishme të Nënës Terezë, si dhe Arkivin Qendror të Lucernit nga Zvicra, Arkivin Qendror të Shtetit Shqiptar në Tiranë, Institutin e Hsitorisë “Ali Hadri” nga Prishtina dhe Shoqatën Zvicër-Shqipëri.

I falënderoj edhe miqtë e bashkëpunëtorët e tjerë, ambasadat e Shqipërisë dhe të Kosovës, si dhe kolegët e tjerë nga Shqipëria, Kosova dhe nga Maqedonia, që të gjithë me kontributin e tyre ndihmuan në realizimin e kësaj ekspozite.

Po e përfundoj fjalën time duke sjellë dy citate nga, që mbase mund të jenë hyrje në këtë ekspozitë. Goxhe Bojaxhiu më 1928 në Shkup do të shkruante: “Nga gjuhët njoh shqipen, që e kam gjuhë amtare”, ndërsa Nëna Tereza më 1979 nga Oslo do ta përsëriste: “Unë gjithmon e kam në zemër popullin tem shqiptar”.

E kur shteren fjalët, ne – në frymën e saj – deklarojmë zëshëm: “Edhe ne e kemi në zemër nënën e gjithë njerëzimit sot, tashmë të shenjtëruarën Nëna Terezë”.

Ju faleminderit!

Shënim: Skender Asani është drejtor i ITSHKSH në Shkup. Me 07 Shtator 2016 do të ekspozohen hulumtimet e tij për Shën Terezen në New York.

 
Leave a comment

Posted by on September 5, 2016 in Uncategorized